Herhangi bir olay veya söze karşı fikir serdederken önce onu anlamak, altında yatan sebepleri düşünerek analiz etmek, sonra cevap bulmak gerekir. Toplumumuzda ise sübjektif olarak beğenilmeyen davranışlar hiç yorumlanmadan telin edilir veya küfürle geçiştirilir. Halbuki çözüm yorumlamada yatar.

Osmanlı imparatorluğu milletler değil AHALİ olarak isimlendirilen halklar topluluğu idi. Yönetimin tüm varlığın sahibi, kişilerin de kul olması birleştirici unsurdu. Ne zamanki Avrupa ve Balkanlarda milli cereyanlar ortaya çıktı ve kullar fert olmaya başladılar, genetik, folklorik ve inanç farklılıkları ayrımcılığı başlattı, milli devletler ortaya çıkıp imparatorluğu terkettiler. Henüz türk kavramı gelişmediği için geriye kalanlar, çoğunluğu islam olmak üzere dinlerine göre ayrıştılar. Gayri müslimlere Ekalliyet (Azınlıklar) denildi. Bu unsurlar çoğunluğu rum, ermeni ve yahudi olmak üzere, süryani, maruni, hristiyan araplardı. Laz, arnavut, çerkez, abaza,acem, kürt gibi unsurlar ise müslüman oldukları için dışlanmamışlardı. Türkiye Cumhuriyeti kurulurken Kul yerini kesin Fert’e bıraktı. Birleştirici unsur ise “TC nüfus kağıdına sahip” herkes olarak ilan edildi. Burada folklorik ve dini farklılıklar sarfı nazar edildi. Fakat devletin ismi Türkiye olarak seçilirken halkın çoğunluğunun dili ve genetik kökeni ön planda gözetildi. Her ne kadar halkın ismi türk olsa da dil ve genetiği farklı olanlar hem toplum hem de devlet nazarında dışlandılar. Zamanla islami inancın da osmanlı döneminde olduğu gibi baskın unsur haline gelmesiyle gayri müslimler yine ekalliyet safına itildiler. Bunlara türkçeden gayri ana dil konuşanlar da eklendi. Böylece “hain rum, afedersiniz ermeni, yahudi vatandaş, dağ türkü” gibi terimler türkçeye girdiler. Bunun öncesinde zaten varlık vergisi, devlet memuru olamama, askerliği er olarak yapma, mübadele gibi eylemlerle devlet bu ayrımcılığı başlatmış, bazı gayri müslimler de kendi istekleri ile yurt dışına yerleşmişlerdi. Şu anda, Kanada veya Fransa’da yaşayan bir türk ermenisi, Yunanistan’daki türk rumu ve hatta Türkiye’deki Batı Trakyalı türkten daha yalnız kişi yoktur dünyada.

Halbuki Anadolu (Anatolie) roma (rum, latin) istilasından sonra RUM ELİ olarak isimlendirilmişti. Mevlana Celaleddin onun için RUMİ olarak anılır. Anadolu bir yolgeçen hanıdır. Otantik halkı grek kökenli iken birsürü işgale uğramış ve göçler almıştır. En son gelenler türki kavimler olmuştur. Türkiye halkının genetiği en fazla etrüsk ve italyanlara yakındır. Milli dediğimiz yemek ve müziğimiz rum ve ermenilerle aynıdır. Anadolu halkı bir melez iken bazıları din ve dil farklılıkları ile kendi içlerinde evlenmeleri sonucu ayrık kalmışlardır. Bugünki yaşam biçimimiz her ne kadar araplaştırılmaya çalışılıyorsa da, moğol, uygur, kazak ve özbeklerden ziyade italyan, yunan, ermeni biçimiyle uyumludur.

Bütün bu gerçekleri göz önüne alarak “safkan türk” ü nasıl tarif edebiliriz ki buna uymayanları dışlayalım?

Herhangi bir toplum saflaştıkça kendi içindeki zayıf bir grubu ayrıştırır. Böylece kuvvetliler her zaman alt edebilecekleri küçük ve zayıf grup üzerinden kendi egemenlik ve zaferlerini ilan ederler. Bugün Türkiye’de kürtler ve kadınlarda müşahede ettiğim ayrımcılıkta (negatif veya pozitif) ben bu unsuru sebep olarak görüyorum. Kürtlerde gördüğümüz karşı duruşu yakında kadınlarda da göreceğiz.

İşte hem kürt hem kadın olan Leyla Zana’nın yemini sonrası bunları düşündüm.

Sinan Onsun   18.11.2015

ÖZ ELEŞTİRİ                                                                           5.11.2015

1 kasım 2015 seçimlerinde halkımızın %49.48i AKP ye, %25.31i CHP ye, %11.90ı MHP ye ve %10.75i de HDP ye oy verdi. Muhalefet partilerinin arasında bir fikir ve tutum birliği yok. Ancak AKP liler tam bir dayanışma halindeler. Bu durumda halkımızın yarısı AKP nin politikalarını destekliyor, diğer yarısı ise karşı demekten başka bir fikir öne süremeyiz. Herşeye rağmen “Vox populi vox Dei” (Halkın sesi, Hakkın sesi). Pozitif bilimlerde bir “Kritik değer” terimi vardır. Herhangi bir olayda bu değer aşıldığı zaman olay artık tersine çevirilemez.

Bu seçimlerde 2 yakın arkadaşım ve 1 akrabam 2 değişik partiden milletvekili seçildiler. Bunlardan birisi 25 senedir politikacı, halkla içiçe, bulunduğu ilden 1. sırada seçildi. Diğer biri parti büyüklerinden birinin danışmanı idi, sonuncusunun ise politika ile en ufak bir ilşkisini bilmiyorduk ancak liyakatli bir devlet memuru idi. Son ikisini ne partilerde gördüm ne de meydanlarda. Zaten seçmenlerinden hiç kimse de onları tanımıyordu.Seçildiklerini seçim sonuçlarını incelerken farkettim. Bundan da şu sonucu çıkardım: Türkiye’de milletvekili olmak için halkın adayları tanıması gerekmiyor. Partinin hazırladığı listede ön sıralara yerleşmek yeterli oluyor. Benim de aday olduğum 1999 seçimlerinde de aynı durum geçerli idi. Yalnız partilerin adı değişikti ve benim de sıram çok altlardaydı. Ağzım yandığı için 2000 de, AKP kurulmadan önce şimdiki sağlık bakanının bana politika yapma teklifini reddetmiştim.

Hayatım boyunca bana doğru olarak öğretilenleri savundum. Ancak Teori ve Pratik’in birbirlerinden bu kadar farklı olduklarını ve bize ders verenlerin kendilerinin tam tersini icra ettiklerini tahmin etmeme rağmen, bu kişilerin oranının şimdilerde çok fazla arttığını gördüm. Demek ki ben düşünüp mantığımı geliştirirken toplumumuzun ahlak değerleri değişmiş ve ben de geçmişte kalan muhafazakar jakoben düşüncelerimle onları tersine döndürmeye çalışıyorum. Şu anda gemi yolcuları ne tarafa koşarlarsa koşsunlar ve nereye gittiklerini bilmeseler de, kendi seçtikleri kaptan yönünü ve hedefini çok iyi biliyor ve her rüzgardan faydalanıyor.

Seçimlerde sayım hilesi var gibi şaiaların arkasında saklanmadan bir öz eleştiri yapmam gerektiğini anladım. Jean Paul Sartre “Seul le jardinier peut décider de cultiver des carottes dans son jardin” demiş (Yalnız bahçıvan bahçesinde havuç yetiştirmeye karar verebilir). Bu durumda halkımla ters düşüyorum ve eleştirdiğim jakobenizmin bir parçası oluyorum. 66 senedir oluşturduğum bilgi, fikir, düşünce ve davranış yapımı tam zıddına çevirmeyi ise beceremem. O zaman 12 saat uyanık, 12 saat uyuyan kişinin, rüyasında kendisinin kelebek olduğunu görmesiyle insan mıyım-kelebek miyim açmazına düşerim. Bugüne kadar herhalde kendi egomu tatmin için fikir mücadelesine girmişim ve bundan da hep zararlı çıkmışım. Kazan- kazan prensibine göre başka bir çözüm yok mu? Mesela hem egomu tatmin edecek hem de bana menfaat sağlayacak? Hayır yok, zira egom hep menfaatlerimi bastırmış.  Kendi ortamımda yabancı ve yalnızım.

“Karanlığa alışan gözler güneşe çıkmak istemezler” (Şimdi aklıma geldi bu cümle) Ben ise karanlıkta hiçbir şey göremiyorum. 

DEVLET VE TEMSİLCİLERİ ÜZERİNE

Devlet kavramı sınırları ve yönetimi belirlenmiş bir toprak parçasını kendi benzerlerinden ayırdetmek amacıyla kullanılan bir kelimedir. Yani DEVLET sözkonusu bir ülkenin sınırları dışında bir anlam kazanır. Bu durumda ancak yurt dışında görevlendirilmiş kişi veya kişiler devleti temsil ederler. Yurt içinde devleti kimse TEMSİL EDEMEZ. Bu kapsamda Cumhurbaşkanı, Başbakan, Dış İşleri bakanı, TBMM başkanı, tüm dışişleri personeli, ataşeler, ve özel görevlendirilmiş kişiler (milletvekili, atanmış siviller) sayılabilir

Yurt içinde devlet yapılanmasının hizmetlileri ücret karşılığı vatandaşa HİZMET ederler. Bu kişiler HADİM (Hizmet eden, çoğulu Hademe), MEMUR (Görevli, verilen emri yerine getiren) olarak adlandırılırlar. Amir durumunda olanlar memurlara emir verebilirler ancak sivil vatandaşa böyle bir yetkileri yoktur. Ancak kişilere kanunları hatırlatmakla mükelleftirler. Kanunlara uymamakta direnenler için kolluk kuvvetleri ve adli sistem devreye girer.

Bunları neden mi yazıyorum? 2 gün önce arabamın çekildiği otoparkta bana kendisinin DEVLETİ TEMSİL ETTİĞİNİ söyleyen bir polis memuru belki okur da kendisi ve kendi benzerlerinin sadece MEMUR olduklarını anlasınlar istedim. Ayrıca kendilerine SİVİL BİR VAKFA AİT oto çekicisi kamyonda MEMUR olarak nasıl görev yaptığını da sormak gerekir. (Memurun hizmet etmekle mükellef olduğu kişi veya kişilerden menfaat temin etmesi –burada ücretsiz nakliye hizmetinden yararlanma ve müştereken çalışma- hizmeti suistimal veya rüşvet addedilir.)

23.08.2015

GECEKONDULAR ÜZERİNE

Son 2 aydır İstanbul’da sanayi bölgelerini dolaşıyorum. Bazı atölyeler sokakları trafiğe kapatıp işyerine çevirmişler, bazı inşaatlar sokakları perdeleyip kapatmış, trafiğin yönü değiştirilmiş. Adresleri navigasyonla bulmaya çalışıyorum fakat cihazda o sokağın ismi bulunmuyor, hatta sokak olarak bile görülmüyor zira yerleşim bölgesi, binalar ve SOKAK KAÇAK. Sokakların %40 ında isim yazılı değil, %60 kapı numarası, %80 işletmenin ismi yok.

İlk gecekondular 1955 te Zeytinburnu’nda yapıldı. Sonra Merter ve Eski Londra asfaltı üzeri doldu. 1970 ten sonra Küçükköy, Esenler, Atışalanı, 1976 da Altınşehir işgal edildi. 1977 de Drej Ali Ömerli Barajı çevresindeki araziyi ve Tarabya Üstü Mahallesini parselledi, inşa etti ve pazarladı. Bana Zeki Müren ile Kale Kilit fabrikası sahibinin arasındaki 1700 metrelkarelik 100 metre göle sahili olan arazi teklif edildi. Cesaret edemediğimden almadım. 1981 de kiracım Rıfat Sarı dükkanı boşaltacağını ve Dudullu’da hazineye ait boş bir alanı sahiplendiğini, oraya taşınacağını söyleyip, beni de yeni evine davet etmişti. Ziyaretine gittiğim yerde bir dere akıyordu ve ulaşım yoktu. Civarda başka insan da yoktu. 2000 yılında çalıştığım  Atışalanı’nda binaların tümü kaçak ve iskansızdı, %80 inin elektrik ve suyu kaçaktı.

Bugün Beştepe veya Saray olarak anılan yerin ismi ATATÜRK ORMAN ÇİFTLİĞİ dir. TC Devletinin mahkemeleri o bölgeye bir inşaat yapılmasını yasaklamışlardır. Bu durumda fiilen mevcut olsa bile RESMEN ORADA BİR BİNA YOKTUR. İnşaat garip bir vatandaşa ait olsa idi çoktan yıkılmıştı. Binayı ve yollarını milletlerarası haritalarda gösteremezsiniz. Navigasyon cihazımın göstermediği yerler benim nazarımda da YOK HÜKMÜNDEDİR. Bilmediğim yollarda kaybolmak istemem.

22.08.2015

YA SÜPERMENİM YA DA MİRACI YAŞADIM Bugün 21.08.2015 bir trafik suçu işledim. Güngören Kanarya caddesinde Kale sokağın tam köşesine (başka yer bulamadığım için) 34 AB 7016 plakalı arabamı park ettim ve işimi bitirip geri geldiğimde arabamın çekilmiş olduğunu gördüm. Aracın çekildiği otoparka 200 saniyede yürüyerek ulaştım. Tahmini 150-200 metre. Benden 70 TL çekici ücreti (Güngören emniyet hizmetlerini destekleme ve geliştirme derneği iktisadi işletmesi Seri A No:09614 Perakende satış fişi) ve 10 TL otopark ücreti (Davutpaşa otoparkı Ferah sokak No: 33 Güngören T:6373629 G. Gören 35813105826) talep edildi. Trafik cezası da istenmedi. Kendilerine çekiciye 150 metre mesafe için neden 70 TL ödemem gerektiğini ve çekicinin yükmetresi olup olmadığını, eğer hatlıysam neden trafik cezası kesilmediğini sordum. Tatminkar cevap alamadım. Kendilerini savcılığa şikayet edeceğimi bildirdim. Uygulamanın böyle olduğunu, 80 TL yi öncelikle ödedikten sonra nereye istersem şikayet edebileceğimi söylediler. Ben de 155 polis’i arayarak zabıt tutulması amacıyla bir ekip talep ettim. 5 dakika sonra avukatımı ve gazeteleri aramak istediğimde ne tesadüftür bilemem %20 şarjı olmasına rağmen telefonumun kapalı olduğunu farkettim. Arabamda telefonu şarja taktım ancak yine de çalışmadı. (Parayı ödedikten sonra çalıştı) Gelen ekipteki 2 genç polis memuru kendilerinin zabıt tutamıyacakları konusunda beni ikna ettiler. Çekicideki polis memuru ise aracımın yasak yerdeki fotografını makinasından bana gösterdi. Zaten işlediğim suça itiraz etmemiştim. Paranın neden resmi ceza olarak tahsil edilmediğine ve 150 metre çekici ücretinin 70 TL olmasına itiraz etmiştim. Münakaşanın faydasızlığını hissederek 80 TL yi NAKİT ödedim. Kredi kartı kabul edilmiyormuş. Herhalde saat tesbiti ve resmi gelir kaydından kaçınmak gerekçesiyle, zira park fişinde saat 08.41 fiş numarası da 4. Çekiciye ait olduğu söylenen 70 TL lik fişte ise saat belirtilmemiş. İşin tuhafı ben bu sabah 8.30 da evden çıktım, 8.43 te Mecidiyeköydeki benzinciden 54 fiş numarası ile 259.85 TL lik benzin aldım. Sonra Güngören’e gittim.Yol güzergahım ve saatleri navigasyon cihazımda kayıtlı. Tahminen 9.15 te arabamı yasak yere park ettim, işim gereği uğramam gereken 2 yerde tutanak defterlerine şahitler huzurunda resmi yazılar yazdım (saatleri belli) sonra 11.00 civarında arabamı bulamayınca otoparka gittim, (Bu arada arabamı çekicinin götürdüğünü de saat 11.00 de gördüm) münakaşa sonrası 155 polis merkezini aradım (herhalde saati kayıtlıdır) Sonra ekip geldi, beni ikna etti, ben otoparkçıya 80TL yi ödedim ve SAAT HALA 8.41 ve fiş numarası 4.

1-Trafik cezası yerine neden bir vakfa çekici ücreti ödenmektedir? Bu ücret trafik cezası yerine mi kaimdir?

2-150 metrelik bir taşıma ücreti nasıl 70TL olabilir? Bunu ölçen ve ücretlendiren bir alet yok mudur?

3-Vakıf makbuzlarında neden perakende satış fişi yazıyor da saat yazmamaktadır?

4-Ben süpermen miyim yoksa Miracı mı yaşadım? Zira bu makbuzlara göre ben bugün ZAMANA TERS YAŞAMIŞIM.

21.08.2015

Oruç ve ramazan

Ramazan hakkında

İslamda ramazan ayında oruç tutulur. Oruç her türlü israftan, günahtan sakınma ve aç kalma ile yemekten imtina (sakınma) suretiyle fakirlerin durumunu anlamadır.

Ancak bu durumu bir de bugün inceleyelim:

Diğer 11 aydaki yaşamın tam tersine ramazan bir yemeğe hücum, davet, ziyafet ve geceleri de eğlence ayı olmuştur. İsraf en üst seviyede. Zamlar bu ayda gündeme geliyor zira insanlar bu ayda alışverişe özendiriliyor ve hatta zorlanıyorlar. Bu durum 2 şekilde açıklanabilir:

1-    Dini inanç ve ibadetinin manasını bilmeyen halkın , mahalli örf ve adetlerini geliştirip yeni bir kutlu günler yaratma çabası

2-    Çoğu atasözleri veya kelimelerde de gözlediğimiz gibi Oruç ve ramazan kavramının da kendi ters yorumuyla uygulanır hale gelmesi.

Oruç tutsam da tutmasam da bu durum bana çok ters geliyor.

16.06.2015

DİKTATÖR üzerine

Kelime EMİR VEREN anlamını taşır. Eski Roma’da olağanüstü durumlarda her türlü yetki ile donatılmış idarecilere verilen isimdi. Siyasi sahada anlamı ise eski tabir olan TİRAN ın yerini almıştır. Ancak seçimli demokrasilerde diktatörlükten bahsedilebilir. Padişah, sultan, kral veya imparator gibi ailevi sebeplerle idarede bulunan kişiler diktatör olarak vasıflandırılamazlar. Bu kişiler ancak intikamcı, gaddar bir rejim sürdürürlerse Tiran olarak adlandırılabilirler.

Tarihte birçok idareciden diktatör olarak bahsedilir. Eski yunan’da seçimlerde kazanan kişi toplumu adilane ve fakat kendi anlayış ve istekleri doğrultusunda yönetirdi. Seçimlerde kaybeden aday ise toplumda kargaşa çıkmaması amacıyla memleketi terk ederdi.Atina demokrasisinin kurucusu olarak da anılan Kleisthenes M.Ö. 507’de sistemi demokratik bir temel üzerine oturttu. Atina’yı on yerleşim veya seçim bölgesine (deme veya demos) ayırdı. Aynı şekilde, kan bağı veya veraset yerine, kura ile her bir deme veya demostan 50 kişinin katılımı ile oluşan 500’ler Meclisi’ni oluşturdu. Kleisthenes ayrıca ilk defa M.Ö. 487’de uygulanan ostrakismos olarak da bilinen çanak çömlek mahkemelerini kurdu. Buna göre 6.000’den daha fazla oy alan bir kişi Atina’yı 10 yıllık bir süre için terketmek zorundaydı. Ostrakismosun amacı tiran veya zorba olarak yönetimi ele geçirmeye çalışan ve demokrasiye tehdit olarak görülen kişilerin sürgün edilmesiydi. Bu sistemde, sürgüne gönderilen kişinin mülkiyetine dokunulmamakta, ancak 10 yıl süre ile kentte yaşamasına izin verilmemekteydi. 

Jül Sezar ve Napoleon Bonaparte diktatörler arasında yine de en etik davrananlar olmuşlardır. Zira kendi durum ve yetkilerinin farkına vararak diktatör ve imparator olduklarını ilan edebilme cesaretini göstermişlerdir. Yakın zamanlarda ise Adolf Hitler ve Benito Mussolini 2. Dünya savaşını başlatıp dünyanın tarihini değiştirmişlerdir. Joseph Stalin Sovyetler Birliği’nde komünizmi değişik bir biçimde yorumlayarak dünyayı iki kampa bölmüştür. Yaşadığım süre içinde adlarından  basında diktatör olarak bahsedilen birçok idareci oldu. İspanya’da Francisco Franco,  Portekiz’de Antonio de Oliveira Salazar, Yugoslavya’da Josip Broz Tito, Sovyetler birliği’nde Nikita Kruçev, Küba’da Fulgencio Batista y Zaldívar ve Fidel Castro, Romanya’da Nikolay Çavuşescu, Mısır’da Cemal Abdül Nasır ve Hüsnü Mübarek, Tunus'ta Zeynel Abidin bin Ali, Kongo Cumhuriyeti’nda Patrice Lumumba ve Joseph Kabila, Çin’de Mao Tse Tung,Arjantin’de Juan Domingo Peron ve Jorge Rafael Videla, Şili’de Augusto Pinochet, Doğu Almanya’da Erich Hoenecker, Polonya’da Wojciech Jaruzelski , Bulgaristan’da Todor Jivkov, İran’da Ayetullah Humeyni, Irak’ta Saddam Hüseyin, Libya’da Muammer Kaddafi, Zimbabwe’de Robert Mugabe, Çad’da İdris Debi Itno ve Hissene Habré, Etiyopya’da Mengistu Haile Mariam,, Sudan’da Ömer El Beşir, Eritre’de İlsaias Afewerki, Tacikistan’da Emomali Rahmon, Liberya’da Charles Taylor,Orta Afrika Cumhuriyeti’nde Jean Bedel Bokassa, Uganda’da İdi Amin Dada, Kamboçya’da Pol Pot, Ekvator Gine’sinde Teodoro Obiang Nguema Mbasogo, Kamerun’da Paul Biya, Angola’da Jose dos Santos, Ekvator Ginesi’nde Obiang Nguema, Angola’da Jose dos Santos , Gambiya’da Yahya Abdülaziz Diliu Jammeh, Belarus’ta Alexander Grigoreviç Lukaşenko,Özbekistan’da İslam Abduganyeviç Kerimov, Kuzey Kore’de Kim jong-il,vs… gibi.

Bu isimler bir analize tabi tutulduğunda ya ilkel kabile veya müstemlekelikten kurtulup yeni bir devlet kurulduğunda, ya da bir devrim veya karşı devrim sonrası rejim değişikliğinde ortaya çıktıkları görülür. Halkın cahil, yoksul ve çaresiz olması, memlekette kargaşanın hüküm sürmesi hazırlayıcı sebeplerdir. Bu gibi durumlarda her türlü vasıtayı kullanarak kuvveti elinde tutabilen kişi diktatörlüğünü ilan eder, kendisinden daha kuvvetli bir kişi veya grup kendisini devirene veya ölene kadar memlekette hüküm sürer.

Diktatörllük unsurları şöyle sıralanabilir:

1-    Diktatörün her sözü emirdir.

2-    Tüm idareciler yatay dizilmişler ve doğrudan diktatöre bağlıdırlar.

3-    Hiçbir yöneticinin, tabii ki memurların da şahsi inisiatifleri yoktur.

4-    İdarede anayasa veya kanun gözetilmez, duruma göre yasa uygulanır veya yasa duruma uygun olarak yeniden düzenlenir.

5-    Kuvvetler ayrılığı veya idarenin denetimi söz konusu değildir.

6-    Göstermelik seçimler yapılır, ancak kaybetme ihtimali yoktur. 

1967 de Nobel edebiyat ödülünü alan Guatemala’lı yazar Miguel Angel Asturias Rosales SAYIN BAŞKAN isimli kitabında bu konuyu ele alır. Zira Güney Amerika o güne kadar diktatörlerin ana vatanı olarak telakki edilmekte idi. Afrika’nın hürriyet mücadelesi, doğu Asya’nın siyaseten karışması ile diktatörlük tüm dünyaya yayıldı. Bir diktatörün karakterini yansıtmakta en güzel örneklerden biri de Aziz Nesin’in “Damda deli var” mizahi hikayesidir.

Acaba diktatörlerin müşterek özellikleri nelerdir?

1-Kendisinin özel, eşi bulunmaz ve herkesten çok daha önemli olduğunu düşünmek

2-Sınırsız başarı, güç, zeka, güzellik ve yetenekleri olduğunu zannetmek

3-Üstün, seçilmiş ve ilahi kuvvetlerce vazifelendirilmiş olduğuna inanmak

4-Kendine hayran olmak, çok beğenilmek ve dışardan onay görmeyi beklemek

5-Herşeyi yapmaya hak kazanmış ve özellikle kayırılacak bir kişi olduğunu düşünmek.

6-Kendi çıkarları için, amaçlarına ulaşmak için başkalarının zayıf yanlarını kullanmak.

7-Empati yapamamak, başkalarının duygularını ve gereksinimlerini tanımamak.

8-Her başarılıyı kıskanmak ya da başkalarının kendisini kıskandığına inanmak.

9-Küstah, kendini beğenmiş davranış ve tutum sergilemek.

10-İstediği gibi konuşup, ertesi günü tam tersini savunabilmek

11-Verdiği sözü tutma mecburiyeti hissetmemek

12-Kendisini mantık, hukuk ve bilimsel gerçeklerle  mukayyet hissetmemek

13-Psikopat karakterinden dolayı nedamet hissinin olmaması

14-Asosyal kişiliğinden dolayı gerçek yakını veya arkadaşının olmaması

15-Menfaat sağladığı kişilerin başka birisinden daha fazla menfaat temin ederek kendi aleyhine dönebilecekleri korkusunu taşımak.

16-Elde ettikleri ile tatmin olma hissinin olmaması

17-Toplumda garip karşılanan bir karakter özelliğini ön plana çıkarmak

18-En yakınındaki kişiye hatta ailesine bile güvenmemek

19-Yüksek sesle sert kelimeler kullanarak etrafını etkilemeye çalışmak

20-Kendisinin gücü elde etmesi gibi bir başkasının da kendi yerini alabileceği ve kendisinden hesap sorulabileceği korkusu ile yaşamak.

21-Kendisini güvende hissedebilmek amacıyla yoğun koruma tedbirleri almak ve halkın arasına karışmamak.

22-İktidarı bir gün kaybedebilme korkusu ile yurt dışında önemli bir servet biriktirmek.

Tarih bu kişilerin ülkelerine faydadan ziyade genellikle zarar verdiklerini kaydetmiştir.

SANAT ve SANATÇI

Her yaşın zevk ve eğlencesi farklı oluyormuş. Bazı kişiler aynı zevkleri daha erken tadarken bazıları daha geç farkına varıyormuş. Bazen de o zevklerle hiç tanışmadan bu alemden göçüp gidiveriyormuş.

Şimdi bakıyorum da bundan 50 yıl önce tanıştığım zevkler veya olaylar bugün bana daha değişik duygular bahşediyorlar. Biz zamanlar vücuduma hormonlarım etkendi ve onların uyarınca yaşadım. Sonra madde devreye girdi tutkulu bir borsacı oldum. Bir ara kendimi tanımak istedim ve meditasyona yöneldim. Sonra ise – şimdi yeni yeni farkına varıyorum ki- yaşlılığa direnmek için bilgisayar oyunlarından medet umdum. Çocukluğumdan beri süregelen koleksiyonculuğumda bir sürü kitap ve plak biriktirmiştim. Gelişen teknolojiye uyarak bunlara binlerce video ve sinema filmi de ekledim. Sonunda galiba biraz duruldum ki Pinterest’te resim biriktirmeye başladım. Hayvanlar, çiçekler derken sıra sanat eserlerine gelince iş değişti. 55 yıldır sadece şekil , renk ve ses armonisi olarak değerlendirdiğim eserleri ortaya koyanların o esnada ne düşündükleri,  bu aşamaya nasıl  geldikleri, ne kadar emek harcadıkları, ne gibi zorluklarla karşılaştıkları gibi , sadece izleyici olmanın ötesinde bazı sorularım oluştu. Bu soruları cevaplarken de sanatın sadece bir el becerisi ve bedensel emeğin dışında belirli bir düşünce, fikri eğitim ve bunun topluma ilanı olduğunu da fark ettim. Her bir sanatçının değerlendirilmesinde bu faktörlerin göz önünde tutulması gerektiğine inanıyorum. Bu konuda kesin bir sonuca varabilmek için de Leonardo da Vinci’ yi örnek aldım.

PS: Ha… Özür dilerim bir an için islamda resim ve heykelin put oldukları gerekçesiyle yasaklandıklarını, hele hele yeni bir icat çıkarmanın kesinlikle affedilemez olduğunu unutmuşum.

ANAYASAYI  TANIMAMAK

Dün İç İşleri Bakanı Efgan Ala, inkar edilemeyecek bir şekilde, ekranlarda mevcut TC anayasasını tanımadığını ifade etti. Düşüncelerini hiç saptırmadan, yalana dolana başvurmadan dosdoğru ifade ettiği için kendisini kutlarım. Evet bu 1982 anayasası Kenan Evren isimli bir diktatörün , torba kanunlar gibi, kendi cumhurbaşkanlığının da kabulünü içeren bir madde ile beraber halkın onayına sunduğu ve cebren de olsa, halkın yanılmıyorsam %98 inin onayı ile kabul edilen bir yasadır. Cebren kabul ettirilmiştir, zira oylamada hayır anlamına gelen mavi renk neredeyse suç unsuru olarak kabul edilmiştir. Bülent Ecevit’in giydiği mavi gömlek halk kışkırtıcılığı olarak telakki edilmiştir. Oylamada  ince ve şeffaf zarf kullanmak suretiyle içlerindeki oy renginin beyaz veya mavi olduğu etrafa ilan edilmiş ve bu suretle mahalle baskısı yaratılmıştır. Demokratik olduğunu ifade eden bir devlet elbette ki bu anayasayı değiştirmelidir. Ancak halihazırda mer’i (geçerli) anayasa budur. Her türk vatandaşı bu anayasayı kabul etmek ve ona uymakla mükelleftir. Vatandaşlar Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ne bu anayasa ile bağlıdırlar. Hele hele milletvekillerimiz bu konuda millet huzurunda yemin etmişlerdir.  Herhangi bir vatandaşın anayasayı reddetmesi onun vatandaşlık bağını sorgulatır ve hukuki sürecin yaptırımı da vatandaşlık haklarını kaybetmesi şeklinde belirlenir. Ama edilmiş bir yemin varsa, yeminin içeriğinde bulunan namus ve şeref kelimeleri ile yeminin bozulması sonucu milletvekilliği veya bakanlık ünvanlarının da sorgulanması gerekir.

Bu derecede hukuki bilgiden bihaber meclis üyelerinin hazırlayıp onayacağı bir anayasa ne kadar hukuki olabilir ki?

4.3.2015

DEVLETTE GÖREVLENDİRME

Bilindiği üzere 3-4 gün önce başbakan yardımcısı Bekir Bozdağ “Mele” lerin imtihan sonrası diyanet işlerinde görevlendirileceklerini açıkladı. Seçilmiş meclise dayalı hükümetin icraatıdır, saygı duyarım. Bu konuda Bugün Gazetesi yazarlarından Ahmet Taşgetiren

 “Bir çarpıklığın düzeltilmesi
Diyanet'in, devletle iletişim halinde yapmaya çalıştığı şey, aslında bir çarpıklığı düzeltmek.
Devlet, örgün eğitim sistemi içinde, din adamlarını da kendi kontrolü altında yetiştirmek istemiş. İmam hatip okulları, ilahiyat fakülteleri bu şekilde tesis edilmiş. Bu arada, medrese sistemine son verilmiş.
Doğu-Güneydoğu'da ise medrese sistemi, bir şekilde devam etmiş. Oralarda gerçekten kendisini iyi yetiştirmiş alimler var. Onlar ders halkaları oluşturmuş ve eğitimi sürdürmüş. Bu bir realite.
Bu ders halkalarından yetişen genç ilim adamları ve mollalar var.
Bunlar, halk üzerinde etkili. Yer yer halkın dini sorularını cevaplandırıyor, dini hizmet veriyorlar. Ders halkaları halen devam ediyor. “

şeklinde konuya bir yorum getiriyor. İşin kanuni yönünü bilmiyorum ama bu yoruma göre halkımız içinde çoğu vatandaşımızın söz ve uygulamalarına güvenerek mal ve canlarını emanet ettiği, halihazırda toplumda gerçekten itibar gören diğer bazı değerlerin de heba olmaması, bilgi ve görgülerinden tüm vatandaşların faydalanabilmeleri amacıyla benim de bazı önerilerim olacak:

1-    Tüm kırık çıkık ve sınıkçılar, Mısır Çarşısında otacılık yapan baharatçılar, televizyonlarda bu ot veya kendi ifadeleriyle her derde deva araç gereç ve elektronik malzemeyi pazarlayanlar, büyü yaparak veya cin çıkararak vatandaşı psikiatrik bakımdan tedavi edenlerin Sağlık Bakanlığı nezdinde

2-    Falcıların Devlet Planlama Enstitüsünde

3-    Esnaf arasındaki uyuşmazlıklarda hemen racon keserek olayı anında sonuçlandıran kişilerin Adalet bakanlığı bünyesinde Asliye Hukuk Mahkemelerinde

4-    Susurluk, Gladio veya benzeri çete mensuplarının adalet bakanlığı bünyesinde Ağır Ceza Mahkemelerinde

5-    Karılarını dövmek suretiyle şeri yönden cezalandıran kocaların, kan davası veya namus sebebiyle cinayet işleyenlerin Cezaevleri bünyesinde infaz memuru olarak

6-    Tahsilat çetesi suçlarından yargılananların vergi tahsilat memuru olarak

7-    Yüksek meblağlı vergi kaçakçılığı veya hileli iflas sebebiyle suçlanan büyük işletme sahiplerinin Maliye bakanlığı nezdinde

8-    Her ne kadar ilk sallantıda yıkılacak olsa da, amme yararına apartmanlar inşa ederek halkımıza yarı fiyatına ev temin eden ümmi “mimar-mühendis” inşaat taşeronu-müteahhitlerimizin Bayındırlık Bakanlığında

Görevlendirilmelerinde büyük fayda mülahaza ediyorum. Böylelikle devlet halkla daha fazla bütünleşebilir. Bu listeye herkes kendince uygun kişileri ilave ederse bu uyum daha da artacaktır.

Vesselam.

15.12.2011

GÜNLERİN GETİRDİĞİ

“Aynı suda iki defa yıkanamazsınız” buyurmuş bilgelerden biri. Planck’ ın anlamakta zorlandığım kuantum teorisini bir tarafa bırakırsak zamanın akıcılığını ve olayların aynen tekrarlanamadığını açıklar bu özdeyiş. Tarihte olaylar her ne kadar aynen tekrarlamasa bile kuralları belirli bir sirkadien ritm dahilinde –ki böylece istatiksel olarak tarih öngörülebilir- ortaya çıkarlar. Fakat “Ars longa vita brevis” insan ömrüne kıyasla tarih daha yavaş hareket eder. Sosyal devinimleri inceleyenler yeni bir akımın dünyanın değişik yerlerinde, birbirinden bağımsız ve hatta haberleri olmadan aynı anda başladıklarını isbat etmişlerdir. Zaten aynı durum fizikçiler tarafından da somut fiziksel olaylar için kanıtlanmıştır. Ancak değişik toplumlardaki sosyal devrimler zaman akışına göre çabuk fakat insan ömrüne göre göreceli yavaş bir sürede yayılırlar. Böylece olayları kendi kısa ömürleri ile değerlendirenler tarihi öngörmekte zafiyete düşerler.

Bu kısa yarı bilimsel açıklamadan sonra şimdi kendimizi ilgilendiren somut olaya odaklanabiliriz. 1800 lerin sonu 1900 lerin başında tüm dünyada bir devrim yaşandı. Yeni akım milliyetçilk, halkın kendi kendini yönetmesi, insan hakları etiketleri altında şekillendi. Böylece devletlerin öncelikle ırk, din ve dillerine göre sınırları tesbit edildi. (Buna günümüzde balkanizasyon denilmekte) Ancak bu durum zamana yayılarak değişik coğrafyalarda 100 yıla yakın bir zaman aralığında oluştu ve halen de oluşmakta.

Bu değişimin sosyo ekonomik ve idari yansıması da sosyalizm veya devletçilik olarak tezahür etti. Bu gerekli (tarihsel yapıya göre başka türlü olamazdı) bir düzeltmeydi. İmparatorluklardaki yaşam kuralları bazen tüm toplumun iştirak ettiği kanunlar bazen de sert ve jakoben tedbir ve emirlerle değiştirilerek toplumlar yeniden yapılandırıldı. Böylece bugünki laik demokrasi modelleri gün ışığına çıktı.

Ancak burada insanların para, refah ve gücü kullanma hırsları, ırk ve dinlerin yüzyıllardır süregelen baskılarının insan karakterinde oluşturdukları silinemez izler fazla kaale alınmadı. Tüm bu unsurların eğitimle yok edilebileceği öngörüldü. SSCB de bu amaçla yeni doğan çocuğun ailesi yerine devlet tarafından yetiştirilmesi prensibi getirildiyse de sonunda idare çözümü “devletin çocuğu ailesine ödünç vermesi” şeklinde geri adım atmak zorunda kaldı. Aynı coğrafyadaki ülkemizde de Halk Evleri ve Köy Enstitüleri kurularak yeni kurallarla yeni bir devlet modeli kurgulandı.

Zamanla insan hırsı ekonomide kapitalizmi, din ise tevekkül ve boyun eğmeyi ön plana çıkardılar, insanlar demokratik özgürlüklerini dinin kurallarına uyarak kendi inisyatifleriyle kullanmamayı tercih ettiler. Eğitim ise eski kurumlar tarafından törpülenerek 1900 lerin öncü ve devrimci niteliğini kaybetti. Her nesne kendi tersini de içinde barındırması prensibi gereği ve sosyal olayların istatiksel grafiğindeki sirkadien ritm sinüsoidine uygun olarak, 1900 lerin karşı devrimi, 2000 lerin yeni devrimi ortaya çıktı.

Tabii bu devrim de belirli bir süre sonra kendi alternatifi tarafından sona erdirilecektir. 1980 lerde SSCB nin dağılması sırasında, Türkiyede de bunların yaşanabileceği gerçeği artık gün gibi ortaya çıkmıştı. Ancak tedbir almak için hem çok geçti hem de toplumun etken güçleri bu yeni oluşumu engellemek yerine destekleyerek bu durumdan nemalanmayı tercih ettiler.

Bu konu ile ilgili olarak -tahminimce 1994 te- “MANTIK ve iNANÇ” konulu bir konferansımda bu günlerin geleceğini ifade etmiştim. Şimdi ise sirkadien ritme göre en az 30 yıl daha bugünki toplum idare ve yaşam biçiminin devam edeceğini öngörebilirim.

Aydınlığın baki kalması dileklerimle.

Sinan Onsun

7.7.2011

TAKSİM OLAYLARI

Taksim olayları başlamadan önce 45 gündür, tüm medyada bankalar aleyhinde neşriyat ile halk bankalar hakkında dezenforme edilmekte idi. Dinsel ilkeleri referans alan kitleler toplumdaki neredeyse tüm kurumları 1992 den beri yavaş yavaş ele geçirmiş ve bu kurumları kendi prensiplerine göre yeniden yapılandırmışlardır. Bunun dışında yeni oluşturdukları kurumları da tamamen kendi prensiplerine göre inşa etmişlerdi. Bu duruma direnen kurumlar ise çeşitli bahanelerle yıkılmışlardı. Ancak bankacılık sistemi ve onu idare eden patronları, sermaye grupları, büyük holdingler bu değişime direnip hala ayakta kalmışlardı. Ne var ki bu son kalenin de fethedilmesi için başlatılan bankalar aleyhindeki neşriyat henüz meyvasını veremeden Taksim olayları ortaya çıktı. Acaba faizsiz bankacılık sistemine mi geçilecekti yoksa böyle bir tehdit ile holdingler mi susturulacak veya yeniden yapılanacaktı, şimdi bu soru muallakta kaldı.

Başbakanın daha Afrika’dan döner dönmez ilk olarak faizle zenginleşenlerden bahsetmesi, ismen Garanti bankasını, Koç ve Sabancı Üniversitelerini ve kendisine itidal tavsiye eden ABD yi hedef göstermesi bu düşünceyi desteklemektedir. Diğer taraftan yabancı sermayenin Türkiye’ye reklamlarını kesmesi de işin cabası.

Şahsen merak ettiğim ise siz yazarlar –ki kulağı delik olarak bilinirsiniz ve halkı bilgilendirirsiniz- bu gerçekleri nasıl göremediniz, farkettiyseniz neden yazmıyor veya yazamıyorsunuz?

Saygılarımla.                                       8.6.2013

ÖĞRENCİ EVLERİ

Kelimeleri tam lugatteki manalarıyla ve halen meri kanunların önerdiği hayat tarzı görüşüyle yazacağım için kimsenin incineceğini düşünmüyorum. Halen devlet yeterli yurt sağlayamadığı için öğrenciler kiralık evlerde kalmak zorunda bulunuyorlar. Bazıları tek başına , bazıları kız kıza, bazıları erkek erkeğe, bazıları ise kız erkek beraber oturuyorlar. Hepsi de 18 yaşını aşmış, ergen, farik ve mümeyyiz, hür insanlar. Özel hayatları da yalnız kendilerini ilgilendirir. Bunun yasaklanması girişimi özel hayata müdahaledir. Kaldı ki eğer idare böyle bir tasarrufta bulunmak istiyorsa önce resmi nikahsız beraberlikleri ve oların mahsulü olan binlerce PİÇİn toplumdaki statülerini ele almalıdır. Zira bu masum çocuklar ya babasız ve sadece annelerinin üzerine kayıtlı, ya babanın resmi annesi üzerine kayıtlı, ya da tamamen kayıtsızlar. Peki idare acaba İKİNCİ EŞLER veya HAYAT ARKADAŞLARI, SEVİYELİ BERABERLİK YAŞAYANLAR hakkında neler düşünüyor? Eğer kanuni bir düzenleme gerekiyorsa bunların hepsini bir arada toplamak gerekmez mi? Ayrıca erkek erkeğe veya kız kıza beraber oturanlar arasındaki homoseksüel ilişkilere idarenin tutumu ne olacak?

6.11.2013

MAHALLİ  SEÇİMLERİN  DÜŞÜNDÜRDÜKLERİ

Her türlü aleyhte neşriyat, suçüstü yakalamalar, apaçık delillere rağmen vatandaşın tercihi geçen seçimlere göre fazla değişmedi. Sosyolojik açıdan incelenmesi gereken bir durum...

1-    1980 ihtilali ile beraber türk insanının siyasetle ilişkisi, devlet tarafından koparıldı.

2-    Yine 1980 sonrası okumak, öğrenmek, müsbet ilimlere uygun düşünce biçimleri hor görüldü veya yasaklandı. Tüm bunların sonucu olarak ta cehalet veya dogmatik düşünce biçimleri toplumda yaygınlaştı.

Bir almancı 30 seneden sonra Almanya’dan kesin dönmüş. Neden döndüğünü sorduklarında : “İlk gittiğim yıllarda homoseksüellik yasaktı, sonra serbestleşti, son yıllarda ise evlenmeleri onaylandı. Mecburi olmadan kaçtım geldim.” Cevabını vermiş. Gerçekten de her üç semavi din şeriatı gereği sodomi yasak ve ağır günah. Buna rağmen laik yaşam tarzının getirdiği individüalitenin dini şeriata galebe çalmasıyla, bedensel zevkler dini vecibe ve yasakların önüne geçti. 1980 sonrasının kaotik, cahil ve dogmatik ortamında ise önceleri dini yaşam biçimi benimsenirken bundan faydalanan kapitalizm şeriat içinde kendi kaçamaklarını yarattı. Şeriatla kapitalizmin ortak noktaları olan sadaka kültürü, günahın veya suçun gizlenmesi, toplumda alt-üst sınıfların teessüsü, emir komuta sisteminin yerleşmesi,laik demokratik cumhuriyet kural ve kanunlarına karşı çıkan ferdi teşebbüsün ön plana çıkması ile toplum şekillendirildi. Bu şartlar kendi ahlak kurallarını da beraberlerinde getirdiler.

Bu son seçim sonuçları yeni toplumun bazı özelliklerini ortaya koymuştur:

1-İnsanlar medyadan faydalanmamakta veya faydalanamamaktadırlar.

2-Medyadan faydalananlar okuyup duyduklarına şüphe duymaktadırlar.

3-Şahsi menfaatler toplum menfaatlerinin önüne geçmiştir.

4-Ahlak kuralları şahsi menfaatler doğrultusunda yeniden şekillenmiştir.

Mevcut cumhuriyet kanunları kadim üniversal ahlakı savunmaktadır. Halbuki bu yeni yapılanma yeni ahlak kurallarını da beraberinde getirmiştir. Öyle ki eğer jürili bir yargılanma söz konusu olsa idi medyada ilan edilen tüm yolsuzluklar ve ahlaksızlıklar bu seçim sonuçlarına göre aklanmış olurdu.

Kapitalizmde, herşey gibi ahlak ta bir metadır ve maddi değeri vardır.

31.03.2014

KUTSALA SALDIRI

14 ocak 2015 tarihli Cumhuriyet gazetesini merak saikiyle aldım ve herbir köşesini okuyarak müslümanları hangi haber veya karikatürün kışkırttığını anlamaya çalıştım. İlave 4 sayfada yalnız 2 karikatür araplarla alay ediyordu, dikkatinizi çekerim müslümanlarla değil. Zira arap eşittir müslüman değildir. Hristiyan, yahudi, keldani, maruni vs. Birçok inanışa sahiptirler. O zaman Cumhuriyet gazetesine saldıranların hangi sebebe dayanarak bu eyleme giriştiklerini de anlayamadım. O kişilere sorabilmek isterdim: “1- Bu gazeteyi aldınız mı? 2-Okuduklarınızı anladınız mı?        3-Hangi karikatürler sizin kutsal değerlerinize saldırıyordu? 4-Bu soruların sonunda eğer haklıysanız bu hakareti düzeltmenin şekli gazeteye saldırmak mı olmalıydı?” Ancak bu güruha soru sormak bile mümkün değil, zira mantıklı bir cevap bulamayacakları için ancak saldırarak cevap vereceklerdir. Bu şahıslar eğer hoşlarına gitmiyorsa o basın organlarını okumamak veya seyretmemekte özgürdürler. Şahsen televizyona çok sık çıkan bazı kişileri görünce veya reklamlar başlayınca kanal değiştiriyorum. Bu kişilere de tavsiye ederim.

Bayan Tülay Babuşcu 2 gün önce “600 yıllık Osmanlı İmparatorluğunun 90 yıllık reklam arası sona erdi” sözlerini ihtiva eden bir beyanatta bulunmuş. Bunu da tüm yazılı ve görsel basın kendi düşüncelerine has bir biçimde biz vatandaşlara aksettirdiler. Bu sözler 92 yıldan beri Türkiye Cumhuriyeti Devletinin bekaa ve bütünlüğünü en kutsal değer olarak telakki eden ben ve milyonlarca Türk vatandaşını maalesef derinden yaraladı. Bu sözleri kutsal değerlerime bir saldırı olarak değerlendirdim. Ancak aldığım ahlak, eğitim ve terbiye gereği bu şahsa saldırmayı düşünmüyorum. Her ne kadar kendisi milletvekili sıfatıyla dokunulmazlığa sahipse de Türkiye Cumhuriyeti kendisiyle alay etmek suretiyle kudsiyetine hakaret eden bu şahsa gerekli kanuni müdahele ile gereğini yapacaktır. Eğer yapamıyorsa zaten herşey artık bitmiş demektir.

17.01.2015

İKİ AYYAŞ

“İki tane ayyaşın yaptığı yasa sizin için muteber oluyor da inancın emrettiği bir gerçek niçin reddedilmesi gereken bir olay haline geliyor?”

Bu cümlede herkez yalnız ilk bölümdeki “iki ayyaş” kelimeleriyle ilgilendi. Bunu söyleyen kişi nezdinde bu ifade aşağılayıcı bir küfür. Burada herkez hemfikir. Yalnız cümlenin bir de ikinci bölümü var ki incelenmeye değer: “İnancın emrettiği bir gerçek”.

Birbirine bağlı 3 kelime...

1-Bu sözlerle inanç bir üst yapı oluşumu olarak tarif edilmekte. Yani öncelikle var , emredici yapıdadır ve insanlar bunun tümüne inanmak zorundadır. Halbuki bence –ve çoğu kişiye göre- inanç bir alt yapıdır, yani kişinin algıladığı dünya gerçeklerinden elde ettiği yorumlara dayanarak oluşturduğu intibadır. Toplumdaki tüm fertlerin asgari müşterekte birleştikleri ve fakat bilimsel yollarla ifade edemedikleri fikirlerinin toplamı da “ortak inanç­=Din” olarak ifade edilebilir. Bu inançta illaki bir uhreviyet (tanrısallık) aramak gerekmez. Zaman veya mekana göre ahlaki veya gayri ahlaki (bugünki anlayışımıza nazaran) olabilir. İnançta toplumsal konsensus dışında pozitif bilimsellik aranmaz.

2-Gerçek kelimesi ise yalnızca pozitif bilimsellik metodu ile isbatlanmış olmayı gerektirir.

Yani velhasıl kelam :

Ne inanç bana emredebilir , ne de inanç gerçeği ifade eder.

Eğer bir kişi bu cümleyi sarf etmişse bu kişinin düşünme biçimi ve mantığı hakkında kararı lütfen siz verin.

Saygılarımla.

2.6.2013

GERÇEK VE UTOPYA

Bugün Ulusal kanalı izliyorum. Önce Metin Feyzioğlu, sonra iki hukukcu takiben de klasik sahne sanatları üzerine programlar... Evet kaliteli. Ancak aklıma bir fıkra geldi:

Bakırköy akıl hastanesi kapısından dışarı bakan bir deliye yoldan geçen biri:”İçeride kaç kişisiniz?” diye sormuş. Delinin cevabı: “Siz dışarıda kaç kişisiniz?” olmuş.

Mevcut ekonomik şartlar ve milli eğitimsizlik sonucu bu programları veya benzerlerini Türk halkının %5 i seyreder, ancak %1 veya aşağısı anlar, bunun da yarısı uygular.

Diğer bir gözlemim de konuların tek tek ele alınması. Falanca olayla filanca kanuna uyulmamış gibi. Eğer ortama dışarıdan makro olarak bakarsanız bunlarla uğraşmanın gereksiz olduğu meydanda. Zira duruma göre kanunlar ayarlanmakta veya mevcut kanunlar adamına göre uygulanmakta. Yani sistematik bir kaos ortamındayız. 1900 lerin anarşistleri yeni düzenin kurulabilmesi için mevcut devletin tüm kurumlarının yıkılmasını ön şart olarak öne sürmüşlerdi. İşte şimdi bu durumdayız. Merak ettiğim bundan sonra nasıl bir toplum düzeni kurulacağı...

8.2.2014

AĞLAMAK ÜZERİNE

Ağlamak, genel olarak kelime manası olarak gözlerden yaş gelmesi durumu...

Tabii her canlının gözü özyaşı ile ıslatılmak suretiyle tabiatın tahribatından korunmaktadır. Eğer bu göz yaşı salgılanması biraz artarsa gözden dışarı taşar ve dışarı akar.

Eğer gözyaşı salgısı, darp, rüzgar, kimyasal maddeler, ısı, enfeksiyon, ışık gibi tabiat şartlarından dolayı, veya timsahlarda olduğu gibi çene hareketinin gözyaşını artırması gibi tamamen fizyolojik sebeplerle artmışsa tüm canlılarda biz buna gözün sulanması veya akması diyoruz.

Yalnız insana has olarak ise şahıs kendi iradesiyle, istemli olarak gözyaşı salgısını artırabilir. Bu durum ağlama teriminden ziyade göz yaşarması terimiyle ifade edilirse de hüngür hüngür ağlaması da sıra dışı değildir. Herhangi bir teesüriyet duygusuna bağlı olmadan şahsın kendi istemiyle gözyaşı salgısını artırması, muhatabına sanki duygulanmış olduğu hissini uyandırmak için başvurduğu bir durum olarak nitelenir. Halk tabiriyle bu durum karşısındakini etkilemek için başvurulan bir aldatmacadır. Psikiatride eski tabiriyle histerik, yeni tabiriyle ise konversiyon olarak nitelenen bir psikopatoloji sebebiyle olabileceği gibi tamamen sahtekarlık amaçlı da olabilir.

Ancak gözyaşı sadece tabiat şartları veya şahsın istemi sebebiyle artmaz. Beynin filogenetik olarak en fazla tekamül ettiği gelişmiş memelilerde, frontal lobun idare ettiği merhamet, şefkat, gururlanma, korku, çaresizlik, öfke, vicdan, suçluluk hissi gibi teessüriyet (affektivite) durumlarında da gözyaşı salgılanması artabilir. En gelişmiş frontal lob insanda bulunduğu için de ağlamanın insana has bir duygu olduğu kanaati yaygındır. Tamamen fizyolojik olan bu gerçek anlamdaki ağlama, tabiat ve sosyal çevre tarafından uyarılan şahsın bu uyarılara karşı kendini koruyamaması, olaylara bir tedbir alamaması, yetersizliği ve çaresizliği sonucu, hiç değilse hayatını idame ettirebilmesi amacıyla öncelikle gözlerin korunmasına matuf  fizyolojik bir olaydır.

Bu yazıyı sadece ağlamayı tarif etmek için kaleme aldım. Son günlerde siyasilerimizin TV ekranlarındaki ağlamalarının tasnif ve değerlendirmesini sizlere bırakıyorum.

Saygı ve sevgilerimle.

Sinan Onsun

27.08.2013

10 AĞUSTOS 2014: GÜNÜN ANLAM VE ÖNEMİ

9 ağustos 1945 Nagasaki'ye atom bombasısının atılması olarak tarihe geçmiştir. Bombanın adı da "Fat man" Şişman adamdır. 10 ağustos 2014 ise tarihe "Uzun Adam" olarak geçecektir.

Evrende her olay kendi rakibini de beraberinde ortaya çıkarır. Zamanla olayın tersi evrene hakim olur ve bu böylece devam eder gider. İlk başta dünyada CO2 ağırlıklı anaaerob bir hayat varken zamanla O2 artmış ve aerob hayata dönülmüştür. Bugünlerde CO2 nin artması tesadüf değildir, tabiat döngüsü devam etmektedir. İstanbul'u ele alırsak dere yatakları ne kadar ıslah edilmiş olurlarsa olsunlar biraz yağmur yağınca yine tabii hallerine geri dönmektedirler. İnsan müdahalesi kesildiği anda tabiat en kısa zamanda aslına rücu eder ve döngüsü de devam eder. Evrenin kanunları da değiştirilemez tanrı buyruklarıdır.  Siyaset veya tarih bu döngüden muaf değildir. İmparatorlukların çökmesi ile milliyetçi akımlar gelişmiş, Türkiye ise bu akıma ancak 1900 lerin başında ayak uydurmuştur. En son ise Afrika devletleri dönüşmüştür. Bu durumu devletlerin doğu ve batı bloğu olarak ikiye ayrılmaları şeklinde bir toplanma dönemi izlemiştir. Bu dönem siyasete kapitalizm, veya toplumcu, devletci, sosyalist yönetim olarak aksetti. Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği'nin yıkılması bu dönemin de kapanmasıdır. Bunun devamının tüm dünyada görüleceği 1980 lerden beri beklenmekteydi. Önce Balkanlar, Çin bu değişimi yaşadılar. Türkiye'ye ancak 1990 larda sıra geldi ve 10 ağustos 2014 te de  değişim kesinleşti.

Şimdi geçmişle hayıflanmak değil, tarihin bilgisi ışığında, geleceği planlamak zamanıdır. Mevlana'ya atfedilen şu deyişi hatırlatmak isterim: "Düne ait ne varsa dünde kaldı mirim. Bugün yeni şeyler söylemek lazım."

Bir Rüya

18-02-2015 Çarşamba gecesi bir rüya gördüm. Daha öncekilerin devamı gibi başladı ancak ilerledikçe tuhaflaştı ve sonu tamamen farklı oldu.

İnsanın herhalde korkuları rüyalarına daha fazla yansıyor. 10 senedir bazen tekrar askere çağrılırım, yine aynı tugayıma gider eskiden beri sakladığım elbiselerimi giyer yine o şehirden edindiğim yerli dostlarımla haşır neşir olurdum. Bazen de çalıştığım hastaneden mecburi hizmetle ayrılır veya kadrosuzluktan dolayı işten atılır tekrar kadroya girebilmek için gider gider gelirdim. Tabii ne odam ne de ünvanım olur, zamanla geçici olarak oturduğum ve hatta yatıp kalktığım odam işgal edilir , yine yersiz yurtsuz kalır, neyse ki uyanıp ferahlardım. Bu defa yine öyle başlayan rüyam daha farklı bitti.

1.Dünya savaşındaki Osmanlı askerleri gibi önce 3 aylığına bir kasabaya tayin edilmişim. İhtiyaca binaen sürgünüm bir 3 ay daha uzatılmış, tam artık bitti , döneceğim diye sevinirken bir asker celbi ve bir 6 ay daha askerlik. Bir yılın sonunda sivilleri çektim üzerime, takım elbise, kravat, pardesü ve de kasket, dönüp geldim İstanbul’a ve de hala kadrolu olduğumu sandığım eski hastaneme. Ama o da nesi? Tanıdık hiç kimse kalmamış, sanki aradan 30 yıl geçmiş. İnsanların hepsi çin devrimindeki gibi aynı tür basit elbiseler giyinmişler, kimse çalışmıyor faka çalışır gibi oyalanıyor. Eskiden çalıştığım Beyin Cerrahi Kliniği’ni ara ki bulasın. Sanki yerin dibine girmiş. Zaten binalar yıkılmış, kimi mağaramsı, kiminin yalnız giriş katı kullanılabilir halde. Araştıra soruştura öğrendim, meğerse beyin cerrahisi iptal edilmiş ve yerine Veteriner kliniği kurulmuş. Onun da yalnız adı var kendisi yok. Üç genç kız öğrenci-stajyer (Artık bu ciddiyet içinde biraz da fantezim olsun!) “Biz idare ediyoruz” dediler fakat ortada bir hayvan da yoktu zaten. Bari bir yıldır birikmiş olan maaşımı alayım dedim. Özlük işleri, muhasebe ve dahi ilgili hiçbir yere ulaşamadım. Diğer çalışanlara sorduğumda artık maaş almadıklarını, hastanenin yemeğini yiyerek yaşadıklarını söylediler. Sonunda eskiden tanıdığım samimi olduğum bir hekime rastladım. Ünvanı yükselmiş fakat kayıtsız ve soğuk. Kulağıma :”Bu işler için Orhan beyi bul, ancak o halleder” diye fısıldadı. Sorduğum kişiler ya öyle biri yok ancak efsane veya var ama ulaşılması çok zor dediler. Neyse araya sora, bir çok binaya gire çıka sonunda fötr şapkalı, takım elbiseli, tipi ve davranışı ile herkesten farklı birine ulaştım. Dikkatle yüzüne bakınca tanıdım: Çocukluktan arkadaşım Erdal artık ORHAN BEY olmuş. Beni tanıdı fakat -Ben artık halktan farklı biriyim ve yalnız ben varım- ifadesiyle anlattıklarımı dinledi. En sonunda birikmiş maaşımı nasıl alabileceğimi ve Beyin Cerrahi Kliniği’ni neden kapattıklarını sordum. Cevabı şöyle oldu: “Senin o mecburi hizmet ve askerlikte geçirdiğin bir yıllık UYKU döneminde memlekette HALK DEVRİMİNİ gerçekleştirdik, artık herkes eşit ve maaş ta almıyorlar. Sen da birikmiş maaşını unut. Ha bu arada Beyin Cerrahi Kliniği’ne de artık ihtiyaç kalmadığı için kapattık. Yaşlılar ve sakatlar tabii bir şekilde ölmeli. İktidarımızın itaatkar ve sağlıklı genç nesle ihtiyacı var!

Dehşet içinde uyandım.

Not: Sizler bu rüyaları görmeden uyanın!