Herhangi bir olay veya söze karşı fikir serdederken önce onu anlamak, altında yatan sebepleri düşünerek analiz etmek, sonra cevap bulmak gerekir. Toplumumuzda ise sübjektif olarak beğenilmeyen davranışlar hiç yorumlanmadan telin edilir veya küfürle geçiştirilir. Halbuki çözüm yorumlamada yatar.

Osmanlı imparatorluğu milletler değil AHALİ olarak isimlendirilen halklar topluluğu idi. Yönetimin tüm varlığın sahibi, kişilerin de kul olması birleştirici unsurdu. Ne zamanki Avrupa ve Balkanlarda milli cereyanlar ortaya çıktı ve kullar fert olmaya başladılar, genetik, folklorik ve inanç farklılıkları ayrımcılığı başlattı, milli devletler ortaya çıkıp imparatorluğu terkettiler. Henüz türk kavramı gelişmediği için geriye kalanlar, çoğunluğu islam olmak üzere dinlerine göre ayrıştılar. Gayri müslimlere Ekalliyet (Azınlıklar) denildi. Bu unsurlar çoğunluğu rum, ermeni ve yahudi olmak üzere, süryani, maruni, hristiyan araplardı. Laz, arnavut, çerkez, abaza,acem, kürt gibi unsurlar ise müslüman oldukları için dışlanmamışlardı. Türkiye Cumhuriyeti kurulurken Kul yerini kesin Fert’e bıraktı. Birleştirici unsur ise “TC nüfus kağıdına sahip” herkes olarak ilan edildi. Burada folklorik ve dini farklılıklar sarfı nazar edildi. Fakat devletin ismi Türkiye olarak seçilirken halkın çoğunluğunun dili ve genetik kökeni ön planda gözetildi. Her ne kadar halkın ismi türk olsa da dil ve genetiği farklı olanlar hem toplum hem de devlet nazarında dışlandılar. Zamanla islami inancın da osmanlı döneminde olduğu gibi baskın unsur haline gelmesiyle gayri müslimler yine ekalliyet safına itildiler. Bunlara türkçeden gayri ana dil konuşanlar da eklendi. Böylece “hain rum, afedersiniz ermeni, yahudi vatandaş, dağ türkü” gibi terimler türkçeye girdiler. Bunun öncesinde zaten varlık vergisi, devlet memuru olamama, askerliği er olarak yapma, mübadele gibi eylemlerle devlet bu ayrımcılığı başlatmış, bazı gayri müslimler de kendi istekleri ile yurt dışına yerleşmişlerdi. Şu anda, Kanada veya Fransa’da yaşayan bir türk ermenisi, Yunanistan’daki türk rumu ve hatta Türkiye’deki Batı Trakyalı türkten daha yalnız kişi yoktur dünyada.

Halbuki Anadolu (Anatolie) roma (rum, latin) istilasından sonra RUM ELİ olarak isimlendirilmişti. Mevlana Celaleddin onun için RUMİ olarak anılır. Anadolu bir yolgeçen hanıdır. Otantik halkı grek kökenli iken birsürü işgale uğramış ve göçler almıştır. En son gelenler türki kavimler olmuştur. Türkiye halkının genetiği en fazla etrüsk ve italyanlara yakındır. Milli dediğimiz yemek ve müziğimiz rum ve ermenilerle aynıdır. Anadolu halkı bir melez iken bazıları din ve dil farklılıkları ile kendi içlerinde evlenmeleri sonucu ayrık kalmışlardır. Bugünki yaşam biçimimiz her ne kadar araplaştırılmaya çalışılıyorsa da, moğol, uygur, kazak ve özbeklerden ziyade italyan, yunan, ermeni biçimiyle uyumludur.

Bütün bu gerçekleri göz önüne alarak “safkan türk” ü nasıl tarif edebiliriz ki buna uymayanları dışlayalım?

Herhangi bir toplum saflaştıkça kendi içindeki zayıf bir grubu ayrıştırır. Böylece kuvvetliler her zaman alt edebilecekleri küçük ve zayıf grup üzerinden kendi egemenlik ve zaferlerini ilan ederler. Bugün Türkiye’de kürtler ve kadınlarda müşahede ettiğim ayrımcılıkta (negatif veya pozitif) ben bu unsuru sebep olarak görüyorum. Kürtlerde gördüğümüz karşı duruşu yakında kadınlarda da göreceğiz.

İşte hem kürt hem kadın olan Leyla Zana’nın yemini sonrası bunları düşündüm.

Sinan Onsun   18.11.2015

ÖZ ELEŞTİRİ                                                                           5.11.2015

1 kasım 2015 seçimlerinde halkımızın %49.48i AKP ye, %25.31i CHP ye, %11.90ı MHP ye ve %10.75i de HDP ye oy verdi. Muhalefet partilerinin arasında bir fikir ve tutum birliği yok. Ancak AKP liler tam bir dayanışma halindeler. Bu durumda halkımızın yarısı AKP nin politikalarını destekliyor, diğer yarısı ise karşı demekten başka bir fikir öne süremeyiz. Herşeye rağmen “Vox populi vox Dei” (Halkın sesi, Hakkın sesi). Pozitif bilimlerde bir “Kritik değer” terimi vardır. Herhangi bir olayda bu değer aşıldığı zaman olay artık tersine çevirilemez.

Bu seçimlerde 2 yakın arkadaşım ve 1 akrabam 2 değişik partiden milletvekili seçildiler. Bunlardan birisi 25 senedir politikacı, halkla içiçe, bulunduğu ilden 1. sırada seçildi. Diğer biri parti büyüklerinden birinin danışmanı idi, sonuncusunun ise politika ile en ufak bir ilşkisini bilmiyorduk ancak liyakatli bir devlet memuru idi. Son ikisini ne partilerde gördüm ne de meydanlarda. Zaten seçmenlerinden hiç kimse de onları tanımıyordu.Seçildiklerini seçim sonuçlarını incelerken farkettim. Bundan da şu sonucu çıkardım: Türkiye’de milletvekili olmak için halkın adayları tanıması gerekmiyor. Partinin hazırladığı listede ön sıralara yerleşmek yeterli oluyor. Benim de aday olduğum 1999 seçimlerinde de aynı durum geçerli idi. Yalnız partilerin adı değişikti ve benim de sıram çok altlardaydı. Ağzım yandığı için 2000 de, AKP kurulmadan önce şimdiki sağlık bakanının bana politika yapma teklifini reddetmiştim.

Hayatım boyunca bana doğru olarak öğretilenleri savundum. Ancak Teori ve Pratik’in birbirlerinden bu kadar farklı olduklarını ve bize ders verenlerin kendilerinin tam tersini icra ettiklerini tahmin etmeme rağmen, bu kişilerin oranının şimdilerde çok fazla arttığını gördüm. Demek ki ben düşünüp mantığımı geliştirirken toplumumuzun ahlak değerleri değişmiş ve ben de geçmişte kalan muhafazakar jakoben düşüncelerimle onları tersine döndürmeye çalışıyorum. Şu anda gemi yolcuları ne tarafa koşarlarsa koşsunlar ve nereye gittiklerini bilmeseler de, kendi seçtikleri kaptan yönünü ve hedefini çok iyi biliyor ve her rüzgardan faydalanıyor.

Seçimlerde sayım hilesi var gibi şaiaların arkasında saklanmadan bir öz eleştiri yapmam gerektiğini anladım. Jean Paul Sartre “Seul le jardinier peut décider de cultiver des carottes dans son jardin” demiş (Yalnız bahçıvan bahçesinde havuç yetiştirmeye karar verebilir). Bu durumda halkımla ters düşüyorum ve eleştirdiğim jakobenizmin bir parçası oluyorum. 66 senedir oluşturduğum bilgi, fikir, düşünce ve davranış yapımı tam zıddına çevirmeyi ise beceremem. O zaman 12 saat uyanık, 12 saat uyuyan kişinin, rüyasında kendisinin kelebek olduğunu görmesiyle insan mıyım-kelebek miyim açmazına düşerim. Bugüne kadar herhalde kendi egomu tatmin için fikir mücadelesine girmişim ve bundan da hep zararlı çıkmışım. Kazan- kazan prensibine göre başka bir çözüm yok mu? Mesela hem egomu tatmin edecek hem de bana menfaat sağlayacak? Hayır yok, zira egom hep menfaatlerimi bastırmış.  Kendi ortamımda yabancı ve yalnızım.

“Karanlığa alışan gözler güneşe çıkmak istemezler” (Şimdi aklıma geldi bu cümle) Ben ise karanlıkta hiçbir şey göremiyorum.