ÖZ ELEŞTİRİ                                                                           5.11.2015

1 kasım 2015 seçimlerinde halkımızın %49.48i AKP ye, %25.31i CHP ye, %11.90ı MHP ye ve %10.75i de HDP ye oy verdi. Muhalefet partilerinin arasında bir fikir ve tutum birliği yok. Ancak AKP liler tam bir dayanışma halindeler. Bu durumda halkımızın yarısı AKP nin politikalarını destekliyor, diğer yarısı ise karşı demekten başka bir fikir öne süremeyiz. Herşeye rağmen “Vox populi vox Dei” (Halkın sesi, Hakkın sesi). Pozitif bilimlerde bir “Kritik değer” terimi vardır. Herhangi bir olayda bu değer aşıldığı zaman olay artık tersine çevirilemez.

Bu seçimlerde 2 yakın arkadaşım ve 1 akrabam 2 değişik partiden milletvekili seçildiler. Bunlardan birisi 25 senedir politikacı, halkla içiçe, bulunduğu ilden 1. sırada seçildi. Diğer biri parti büyüklerinden birinin danışmanı idi, sonuncusunun ise politika ile en ufak bir ilşkisini bilmiyorduk ancak liyakatli bir devlet memuru idi. Son ikisini ne partilerde gördüm ne de meydanlarda. Zaten seçmenlerinden hiç kimse de onları tanımıyordu.Seçildiklerini seçim sonuçlarını incelerken farkettim. Bundan da şu sonucu çıkardım: Türkiye’de milletvekili olmak için halkın adayları tanıması gerekmiyor. Partinin hazırladığı listede ön sıralara yerleşmek yeterli oluyor. Benim de aday olduğum 1999 seçimlerinde de aynı durum geçerli idi. Yalnız partilerin adı değişikti ve benim de sıram çok altlardaydı. Ağzım yandığı için 2000 de, AKP kurulmadan önce şimdiki sağlık bakanının bana politika yapma teklifini reddetmiştim.

Hayatım boyunca bana doğru olarak öğretilenleri savundum. Ancak Teori ve Pratik’in birbirlerinden bu kadar farklı olduklarını ve bize ders verenlerin kendilerinin tam tersini icra ettiklerini tahmin etmeme rağmen, bu kişilerin oranının şimdilerde çok fazla arttığını gördüm. Demek ki ben düşünüp mantığımı geliştirirken toplumumuzun ahlak değerleri değişmiş ve ben de geçmişte kalan muhafazakar jakoben düşüncelerimle onları tersine döndürmeye çalışıyorum. Şu anda gemi yolcuları ne tarafa koşarlarsa koşsunlar ve nereye gittiklerini bilmeseler de, kendi seçtikleri kaptan yönünü ve hedefini çok iyi biliyor ve her rüzgardan faydalanıyor.

Seçimlerde sayım hilesi var gibi şaiaların arkasında saklanmadan bir öz eleştiri yapmam gerektiğini anladım. Jean Paul Sartre “Seul le jardinier peut décider de cultiver des carottes dans son jardin” demiş (Yalnız bahçıvan bahçesinde havuç yetiştirmeye karar verebilir). Bu durumda halkımla ters düşüyorum ve eleştirdiğim jakobenizmin bir parçası oluyorum. 66 senedir oluşturduğum bilgi, fikir, düşünce ve davranış yapımı tam zıddına çevirmeyi ise beceremem. O zaman 12 saat uyanık, 12 saat uyuyan kişinin, rüyasında kendisinin kelebek olduğunu görmesiyle insan mıyım-kelebek miyim açmazına düşerim. Bugüne kadar herhalde kendi egomu tatmin için fikir mücadelesine girmişim ve bundan da hep zararlı çıkmışım. Kazan- kazan prensibine göre başka bir çözüm yok mu? Mesela hem egomu tatmin edecek hem de bana menfaat sağlayacak? Hayır yok, zira egom hep menfaatlerimi bastırmış.  Kendi ortamımda yabancı ve yalnızım.

“Karanlığa alışan gözler güneşe çıkmak istemezler” (Şimdi aklıma geldi bu cümle) Ben ise karanlıkta hiçbir şey göremiyorum.