Bir Rüya

18-02-2015 Çarşamba gecesi bir rüya gördüm. Daha öncekilerin devamı gibi başladı ancak ilerledikçe tuhaflaştı ve sonu tamamen farklı oldu.

İnsanın herhalde korkuları rüyalarına daha fazla yansıyor. 10 senedir bazen tekrar askere çağrılırım, yine aynı tugayıma gider eskiden beri sakladığım elbiselerimi giyer yine o şehirden edindiğim yerli dostlarımla haşır neşir olurdum. Bazen de çalıştığım hastaneden mecburi hizmetle ayrılır veya kadrosuzluktan dolayı işten atılır tekrar kadroya girebilmek için gider gider gelirdim. Tabii ne odam ne de ünvanım olur, zamanla geçici olarak oturduğum ve hatta yatıp kalktığım odam işgal edilir , yine yersiz yurtsuz kalır, neyse ki uyanıp ferahlardım. Bu defa yine öyle başlayan rüyam daha farklı bitti.

1.Dünya savaşındaki Osmanlı askerleri gibi önce 3 aylığına bir kasabaya tayin edilmişim. İhtiyaca binaen sürgünüm bir 3 ay daha uzatılmış, tam artık bitti , döneceğim diye sevinirken bir asker celbi ve bir 6 ay daha askerlik. Bir yılın sonunda sivilleri çektim üzerime, takım elbise, kravat, pardesü ve de kasket, dönüp geldim İstanbul’a ve de hala kadrolu olduğumu sandığım eski hastaneme. Ama o da nesi? Tanıdık hiç kimse kalmamış, sanki aradan 30 yıl geçmiş. İnsanların hepsi çin devrimindeki gibi aynı tür basit elbiseler giyinmişler, kimse çalışmıyor faka çalışır gibi oyalanıyor. Eskiden çalıştığım Beyin Cerrahi Kliniği’ni ara ki bulasın. Sanki yerin dibine girmiş. Zaten binalar yıkılmış, kimi mağaramsı, kiminin yalnız giriş katı kullanılabilir halde. Araştıra soruştura öğrendim, meğerse beyin cerrahisi iptal edilmiş ve yerine Veteriner kliniği kurulmuş. Onun da yalnız adı var kendisi yok. Üç genç kız öğrenci-stajyer (Artık bu ciddiyet içinde biraz da fantezim olsun!) “Biz idare ediyoruz” dediler fakat ortada bir hayvan da yoktu zaten. Bari bir yıldır birikmiş olan maaşımı alayım dedim. Özlük işleri, muhasebe ve dahi ilgili hiçbir yere ulaşamadım. Diğer çalışanlara sorduğumda artık maaş almadıklarını, hastanenin yemeğini yiyerek yaşadıklarını söylediler. Sonunda eskiden tanıdığım samimi olduğum bir hekime rastladım. Ünvanı yükselmiş fakat kayıtsız ve soğuk. Kulağıma :”Bu işler için Orhan beyi bul, ancak o halleder” diye fısıldadı. Sorduğum kişiler ya öyle biri yok ancak efsane veya var ama ulaşılması çok zor dediler. Neyse araya sora, bir çok binaya gire çıka sonunda fötr şapkalı, takım elbiseli, tipi ve davranışı ile herkesten farklı birine ulaştım. Dikkatle yüzüne bakınca tanıdım: Çocukluktan arkadaşım Erdal artık ORHAN BEY olmuş. Beni tanıdı fakat -Ben artık halktan farklı biriyim ve yalnız ben varım- ifadesiyle anlattıklarımı dinledi. En sonunda birikmiş maaşımı nasıl alabileceğimi ve Beyin Cerrahi Kliniği’ni neden kapattıklarını sordum. Cevabı şöyle oldu: “Senin o mecburi hizmet ve askerlikte geçirdiğin bir yıllık UYKU döneminde memlekette HALK DEVRİMİNİ gerçekleştirdik, artık herkes eşit ve maaş ta almıyorlar. Sen da birikmiş maaşını unut. Ha bu arada Beyin Cerrahi Kliniği’ne de artık ihtiyaç kalmadığı için kapattık. Yaşlılar ve sakatlar tabii bir şekilde ölmeli. İktidarımızın itaatkar ve sağlıklı genç nesle ihtiyacı var!

Dehşet içinde uyandım.

Not: Sizler bu rüyaları görmeden uyanın!