Her yaşın zevk ve eğlencesi farklı oluyormuş. Bazı kişiler
aynı zevkleri daha erken tadarken bazıları daha geç farkına varıyormuş. Bazen
de o zevklerle hiç tanışmadan bu alemden göçüp gidiveriyormuş.
Şimdi bakıyorum da bundan 50 yıl önce tanıştığım zevkler
veya olaylar bugün bana daha değişik duygular bahşediyorlar. Biz zamanlar
vücuduma hormonlarım etkendi ve onların uyarınca yaşadım. Sonra madde devreye
girdi tutkulu bir borsacı oldum. Bir ara kendimi tanımak istedim ve meditasyona
yöneldim. Sonra ise – şimdi yeni yeni farkına varıyorum ki- yaşlılığa direnmek
için bilgisayar oyunlarından medet umdum. Çocukluğumdan beri süregelen
koleksiyonculuğumda bir sürü kitap ve plak biriktirmiştim. Gelişen teknolojiye
uyarak bunlara binlerce video ve sinema filmi de ekledim. Sonunda galiba biraz
duruldum ki Pinterest’te resim biriktirmeye başladım. Hayvanlar, çiçekler
derken sıra sanat eserlerine gelince iş değişti. 55 yıldır sadece şekil , renk
ve ses armonisi olarak değerlendirdiğim eserleri ortaya koyanların o esnada ne
düşündükleri, bu aşamaya nasıl geldikleri, ne kadar emek harcadıkları, ne
gibi zorluklarla karşılaştıkları gibi , sadece izleyici olmanın ötesinde bazı
sorularım oluştu. Bu soruları cevaplarken de sanatın sadece bir el becerisi ve
bedensel emeğin dışında belirli bir düşünce, fikri eğitim ve bunun topluma
ilanı olduğunu da fark ettim. Her bir sanatçının değerlendirilmesinde bu
faktörlerin göz önünde tutulması gerektiğine inanıyorum. Bu konuda kesin bir
sonuca varabilmek için de Leonardo da Vinci’ yi örnek aldım.
PS: Ha… Özür dilerim bir an için islamda resim ve heykelin
put oldukları gerekçesiyle yasaklandıklarını, hele hele yeni bir icat
çıkarmanın kesinlikle affedilemez olduğunu unutmuşum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder